inloggen

Geen nieuws uit Den Haag dit jaar

Het vuurwerk sist omhoog zo hier en daar,
in het oude jaar geen knal te hard,
geen pijl te hoog, en het vuurwerk
spettert in een regenboog van kleuren
voor nieuw geluk in het nieuwe jaar.

Blije ogen volgen het kleurrijk schouwspel
(in de lucht nu vele luchtkastelen)
dat dooft in wanhoop voor het nieuwe jaar,
mannen janken in de ochtend bij de lege beurs
en broodmand met oud brood voor de kinderen.

Niemand die dit serieus wenst te bespreken
voor de werkloze, de arme en de radeloze.
“Ze zijn het zelf schuld”, zegt men in Den Haag.
“Want wie wil werken krijgt werk”, zegt men op tv,
en ieder hoort hoe betweter de waarheid verkracht.

De laarzen van de rommelmarkt (twee euro)
wel afgetrapt, maar geen gaten in de zool
en niemand kijkt naar de doffe kleuren van de fletse jas,
tweedehands, en niemand ziet het kraanwater dat
sprankelt in het plastic glas bij het bord met bruine bonen.

De lijn staat al strak op de eerste dag van het jaar
met nog wat taaie oliebollen op de schaal,
soms vangt de werkloze wel een vliegje, toegeworpen
door de Kerstman, uit het torentje in Den Haag:
bon voor suiker tot 1 maart, geldig in een schrikkeljaar.

De werkloze visser zonder akte, ontvlucht vredig
bij de waterstilte, even zijn niet bestaan,
de lieslaarzen reiken tot aan zijn lippen,
hij werpt zijn hengel telkenmale ver in het water
met aan de angel uit zijn mond gespaard brood.

Eenden dobberen vredig op de Hofvijver
in het water, plotseling gesnater, glitter op het water,
maar helaas de voederbak blijft leeg, wat blijft
voor de werkloze zijn doffe vissenogen en met rotte tanden
afrissen van de lege visgraten voor de smaak.

Vergelijkbare gedichten