inloggen

Verhuizen

Over een week ga ik verhuizen, ja alweer.
Ik ben de tel intussen even kwijt.
Telkens na een tijdje kan ik vertrekken keer op keer.
De ene keer met vreugde en soms met spijt.
Wanneer mag ik mijn hoofd nu eens ergens laten wonen.
Waar ik een keer niet weg wordt gejaagd.
Waar mag ik mezelf en mijn gewoontes eens gaan tonen.
Zonder dat ik door mijn haters wordt belaagd.
Van iedere keer dat gereis ben ik zo moe.
Niet te vergeten wat ik allemaal verlies.
Ik ben nu echt te oud voor dat gedoe.
Dit is niet echt het leven waar ik voor kies.
Toch iedere keer trek ik mij weer omhoog.
Probeer ik er het beste van te maken.
Dit keer blijven mijn ogen hopelijk droog.
Zal het niemand lukken om mij weer zo te raken.
Mijn eindstation, dat is nog niet in zicht.
daarvoor zal ik nog verder moeten reizen.
Maar wat mij op dit moment wel erg verlicht.
Er stellen nu geen mensen rare eisen.
Dus ik houd het nu nog wel een tijdje vol.
Mijn ogen blijven daarentegen wel goed open.
Misschien krijg ik het ooit weer in mijn bol.
En vind ik mijn eindstation, ja dat mag ik echt hopen.

Achtergrond informatie

Genoeg van al dat verhuizen, van relatie naar kamer en andersom. tijd voor mijn plekje waar ik bepaal.

Vergelijkbare gedichten