inloggen

WEERLOOS

Mijn lichaam verkalkt en versteend,
nog wat vlees, maar dat is gevoelloos,
de warmte van mensen voel ik nog slechts
in mijn vagina bij het neuken.

Ik was een mens van vlees en bloed
Maar steeds vaker viel uit mijn handen
servies in stukken, dat dan geluid gaf
in de stilte, daarna volstrekte eenzaamheid.

Met duizend scherven om me heen,
herinnert zich mijn lijf de blauwe plekken
en de schrammen, in mijn ogen slechts
traanpegels die trekken mijn ogen omlaag.

Weerloos met open ogen wacht ik
en tegen de tijd dat ik afscheid moet nemen
galmen echo’s tegen mijn versteende lichaam
die dempen dan in de laatste woorden.

Peter Hendrik jan:'13

Achtergrond informatie

weerloosheid sterven

Vergelijkbare gedichten