inloggen

Echte maatjes

Jij was mijn beste maatje.
Elke dag speelden we in ons straatje.
De zomers waren extra leuk,
samen lagen we vaak in een deuk.
We mochten af en toe pannenkoeken bakken,
maar die bleven wel eens aan het plafond plakken.
En weet je nog, toen we waren verdwaald?
En heel de buurt bijeen werd gehaald?
We waren aan het bidden die keer,
bij een kapelletje van Onze Lieve Vrouw.
Waarom we dat deden, weet ik niet meer,
misschien heb jij toen gevraagd,
of ik je nooit vergeten zou?
Dat is je dan gelukt,
want hier staat nu, jaren later,
dit gedicht gedrukt.
En dan de winters van weleer...
Weet je het nu weer?
Ik ben ook nooit vergeten,
dat jij plotseling ouder leek.
Je rookte en ik heb je toen verweten,
dat jij me ineens zo 'anders' bekeek.
Ik was dan ook wat jonger dan jij,
dat 'groot' zijn hoefde nog niet voor mij.
Ik kon je zelfs niet meer luchten of zien,
want je deed echt 'uit de hoogte' bovendien.
Als zelf puber zijnde later, begreep ik pas,
dat jij er toen die tijd, ook één geworden was.
Maar onze kindertijd was voorbij,
dit was een droevige tijd voor mij.
Want onbezorgd spelen zoals toen,
zouden we nooit meer kunnen doen.
Toch bedankt voor de jaren,
dat we echte maatjes waren.

Vergelijkbare gedichten