inloggen

Een mensendier

Hij geeft leven aan een lege kamer
De vloer trilt van de onbekende druk
En voor hem gaan hun handen lager
Hij geeft leven en krijgt het grootste stuk

Hij klinkt als een vastgelopen droom
Slaapt als de wereld op zijn snelst draait
En luistert niet naar de harde stroom
Hij zit buiten alleen uitgewaaid

Zij denken hem te kennen
zijn liefde nooit gevlogen
hun strelen zal hem redden
uit zijn gesloten ogen

maar hij is niet hun troost
hij is de god van al die op hem neer kijken
aanbeden tot ooit verwaarloosd
hij zal op hun gaan lijken

Achtergrond informatie

mijn inspiratie bron is mijn kat maar ik hoop dat dat al duidelijk is in het gedicht. ik verbaas me soms over zijn leven en hoe hij eigenlijk naar mij kijkt.