inloggen

Duistere rust

Onvoorspelbaar bespeeld door mijn emoties streef ik naar mijn rust.
Verbaasd over de sensitiviteit die mijn gedachtes van de dag bespelen is alsof een kind zonder lach kan spelen.
Verwachting loos leid ik het leven.
Door niet meer te streven naar dat wat een mens je niet kan geven.
Te ademen zoals je je eigen wegen leidt en niet meer in de knoop zit door je innerlijke strijd.
Eerlijkheid tegen jezelf is moeilijk en steekt,
omdat de jongen in de spiegel onbewust om erkenning smeekt.
Onbeantwoorde vragen geven mijn gevoelens prikkels van teveel kanten,
leiden mijn gedachtes te proeven van de rust en weer ten koste van mijn verteerde zelfbeeld verlichtend de wiet doen sprankelen.
Ontvreemd van mijn nuchtere zelf probeer ik mijn karakter te ontrafelen terwijl het geremd wordt door de rust die ik zogenaamd iedere dag moet beamen.
Als een heldere nacht zonder sterren dwalen mijn excuses voor het misbruik in een donker dal,
daar waar niemand mij kan helpen en ik isoleren zal.
Deze duistere rust,
dat maakt mij klein, wetend wat het met mij doet en daar toch afhankelijk van te zijn.

Vergelijkbare gedichten