inloggen

Verzadigd

De zondagse treinrit, retournerende van een losbandig weekend.
Vandaag is zo'n dag dat het gezicht neutraal staat,
vastgekoekt in de resten van een gulzig weekend.
De trommel leeg, kruimels in bed.
Laat de muizen het maar verorberen, aan tafel, mij niet gezien.
Liever verdwijn ik, al is het maar voor even.
In de massa, onderweg, zo vol in het hoofd
dat er geen noot muziek meer bij kan.
De dame schuin tegenover eet snacks
alsof het het laatste avondmaal is,
wellicht niet te gulzig geweest dit weekend
of slechts onverzadigbaar.
Iets in een zondag laat een mens zich alleen voelen.
Zoals Johnny Cash ooit zong:
"Cause there's something in a sunfay,
that makes a body feel alone.
And there's nothing shorter dying,
that's half as lonesome as the sound.
Of the sleeping city sidewalk,
and a sundaymorning coming down."
Omringd door weilanden, herinneringen langs de weg.
Het eindpunt nadert.
Eenmaal daar krijgt de muziek een kans.
Er is ruimte vrijgekomen voor nieuwe tonen
waar dit papier steeds voller wordt.