inloggen

Haar eeuwige taal

stil zijn
in de uren van de ochtend
terwijl neveldruppels
zacht het rozenblad beroeren
en ik
met trieste ogen
kijk naar de witte steen
spreekt de stilte
haar eeuwige taal

Reacties

  • trudyvis schreef op woensdag 18 mei 2011
    Sorry ik was mijn waardering vergeten te geven.
    Trudy Vis geeft een welverdiende 9.


  • trudyvis schreef op woensdag 18 mei 2011
    De mooiste taal die men kan spreken is met geen woord uit te drukken.
    Bedankt voor alle eenvoud in dit prachtige gedicht.
    Trudy Vis.


Vergelijkbare gedichten