inloggen

De enge boze wereld

Behoedzaam kom ik uit mijn schulp gekropen
de enge boze wereld in.
Ik was er een wijle in afgedropen,
te blijven had voor mij geen zin.

Angstig en schuchter kijk ik om mij heen,
in deze boze wereld is men zo alleen.
Want het gevaar, dat komt van daar,
waar je het juist niet zou verwachtten

daar moet je steeds op achten.
Spreken is zilver maar zwijgen is goud
Bezie toch de dieren in het woud
Zij spreken slechts in gedachten

Dat Hij de mens heeft leren spreken,
heeft Hij zich daar soms op verkeken?
Is hierdoor de wereld vervult van jaloezie en haat
En maakt daardoor de èèn de ander kwaad

En als je dan niet kunt zwijgen
en je laat meesleuren in dat woordenspel
dan is de ander niet meer stil te krijgen
hij springt dan uit zijn vel

Ik ben hier niet tegen opgewassen
tegen zoveel hoge tonen en zware bassen
en ik zag ook nergens hulp
dus kroop ik in mijn schulp.

Het spreken heeft Hij ons gegeven
opdat wij met wederzijds begrip
naast elkander zouden leven
maar wij falen steeds door onbegrip

Door verkeerd gebruik van deze mogelijkheid
Leven wij in een wereld vol met strijd
omdat wij vaak te gauw iets zeggen
en daarbij de klemtoon verkeerd leggen

want ook een gedicht dat is pas goed
als de dichter het met weinig woorden voedt
en daarmee erg veel zegt
maar de klemtoon op zijn proza legt

De wereld zelf is niet boos,
anders groeit daar toch geen tulp of roos
dus kruip ik behoedzaam uit mijn schulp
Ik kan de wereld aan, ook zonder hulp
DdJ

Vergelijkbare gedichten