inloggen

Lang voor zij er was

Er waren planten, maar ze hadden geen kleur.
Er bloeiden bloemen, maar ze hadden geen geur.
Het was er kil en koud.
We werden vlugger oud.

De mensen lachten, maar ik had geen zin;
Ik hunkerde naar dat prille begin.
Mijn wereld was leeg en kil.
Ik had niets om zeggen en hield me dan stil.

De hemel was grijs;
Ik raakte eigenwijs.
In mijn verder bestaan
Zag ik geen zon door mijn raam.

Tot op zekere dag,
Die traan werd een lach.
Ik leerde iemand kennen.
Het was natuurlijk even wennen.

Soms kennen we nog beiden stilte;
Dit is voor ons een intens genot.
Ik kan het niet verwoorden
Hoe dankbaar ik u ben, mijn God.

Vergelijkbare gedichten