inloggen

Sneeuw

Ijskoud blaast de wind door de straten
Een grauwe lucht hangt boven het land.
Het hele dorp ligt daar verlaten.
Het is, alsof een sluier zich over ons spant.
De straat is nog schoon, maar niet lang meer.
Dansend op de wind, steeds groter en witter
vallen de eerste sneeuwvlokken neer.
Voor je ogen is het een geschitter.
Op de stoep ligt nu een witte deken.
Kleine kindjes gaan vlug iets kopen
om zo dat mooie te verbreken
door in die maagdelijke sneeuw te lopen.
Alleen om in die pracht te zijn.
Sneeuw geeft onschuld weer, spreekt een eigen taal.
Waren wij vroeger ook niet klein?
Zelfs nu heeft sneeuw een bekoring op ons allemaal.

Achtergrond informatie

Op een middag dat het begon te sneeuwen en ik voor het raam en bij de warme kachel zat.

Vergelijkbare gedichten