inloggen

Gedicht voor accordeon

Het is zoiets als accordeon spelen op de metro:
je wordt er niet rijk van en zelden
oogst je een applaus.

Maar soms zie je dat de betonijzers
lichtjes beginnen te groeien,
alsof zij samen een ondergrondse
Eiffeltoren willen vormen.

Maar dat gebeurt alleen op dinsdagen
en als je met groene vingers speelt.

Vergelijkbare gedichten