inloggen

DE SCHREEUW

Mijn laatste schreeuw: “Ik wil cognac!!”,
uitgeschreeuwd als de schreeuw van Munch,
de lucht demoniseerde rondom mijn hoofd
dat ik met beide handen vasthield.

Ik lag naakt op bed, uitgemergeld,
mijn ogen grote gaten, mijn mond een goot
en verder schokkend bloot mijn lijf
dat wachtte op de martelende dood.

Daaraan kon ik niet meer ontsnappen,
het restje leven ontnam me elke lust te leven,
ik merkte niet dat ik lag te trillen en te schokken
en schreeuwde in delirium: “Ik wil cognac”.

jan '13

Achtergrond informatie

alcoholisme, delirium

Vergelijkbare gedichten