inloggen

De bloemen van de mensheid

Waarom neemt men zoveel.
Waarom geeft men zo weinig.
Zijn het de tandwielen van de continue persoonlijke belevingssleur
waarin eenieder langzamerhand vastroest.
Verblindt door uit vermoeidheid goedgekeurde zelfzuchtigheid,
met een gebrekig overzicht van gevolgen
gekenmerkt door eeuwige vraagtekens bij het maken van keuzes.
Uitzonderingen bestaan,
sommigen nemen te weinig, geven te veel.
Maar uitzonderingen zijn minderheden
en minderheden worden de kop in gedrukt.
Het onbevooroordeelde mens met hart voor ieder ander,
dat geeft uit compassie en medeleven.
Wie de dag bewandelt als een nieuw boek,
het tevreden uitleest
om vervolgens van vraagtekens punten te maken.
Die zou als olie voor onze tandwielen kunnen zijn.
Maar waar de meerderheid niks van kan begrijpen
wordt het woord ‘te’ voor geplakt.
Te enthousiast, te veel, te grondig, te vreemd
oftewel niet toegankelijk.
Zo geschiedt het dat de bloemen van de mensheid niet mogen bloeien,
de massa angstig voort rent, de klok te snel tikt
en men vergeet te geven en delen.

Vergelijkbare gedichten