inloggen

Gevoelige snaren..

En tikje op jouw gevoelige snaar, besprenkelt met zweetparels
van eindeloos engelengeduld...
geeft een minieme klank weer,
van een toontje welverdiende, maar moeilijk om te geven... LIEFDE.

Liefde... die spontaniteit zou moeten uitstralen.

De gebruiksaanwijzing om dit levend instrument te bespelen,
is in een onverstaanbare taal geschreven,
...bestemd voor alleen diegenen,
die studeerden en door de jaren ervaring...leerden...

Maar...Hoe...mijn lief?

Zou het klinken als n van ons vals zou spelen,
na de talloze oefeningen,
die stilaan ieders strot uitkomen...?

Zinloze muziekstukken die toch maar getransponeerd worden en vergeven, maar nooit vergeten worden?

De uitdagingen, die een zodanige kwelling teweeg brengen,
dat menig fan al huilend de zaal is uitgelopen?

Zou al het werk voor niets zijn geweest,
als plots de klank bovenuit klinkt,
van de kreet van deze hulpeloze,
wiens geluk is bevroren onder een dikke laag...
onbespeelbare onleesbare, ijzige muzieknoten?

Zou er angstig geprobeerd worden om opnieuw
het onhaalbare, op een veel te hoge toonladder gelegen, doel te bereiken...?
Wetend dat het dissonant nooit aan ieders tevredenheid
zal voldoen?

Of zullen er bij het loslaten, van dit alles...
misschien tijdens de hoogstnoodzakelijke break,
bevrijding en opluchting zich aan het eigenlijke verlangen...voldoen ?

Zullen de gevoelige, gekwetste, snaren, tussen dit duet,...
tot rust komen, bedaren?

Als de maat wordt aangehouden...pom, pom, pom, pom...

zullen er dan eindelijk wel akkoorden komen?

Zullen melodie en symfonie, elkaar de hand reiken?

Zullen klanken, aan de coda, eindelijk boeiend genoeg zijn, om gehoord te worden?

Zal de muziek, de compositie, daarna, omschrijven wat de liefde betekent?

And will the beat go on, forever?
Or will the show be over?

Vergelijkbare gedichten