inloggen

Jouw stem

Langzaam vervaagde jouw stem in mijn hoofd,
Ik kan me niet meer herinneren hoe je klonk,
Vertwijfeld vraag ik me af wanneer dit is gedoofd,
Wanneer jouw stem naar de achtergrond zonk.

Kon ik je nog maar één keer spreken,
Je, al is het iets onbelangrijks, iets horen zeggen,
Al is het maar één van je preken,
Zodat ik hem vast kan leggen.

Vastleggen in mijn hoofd, in mijn hart,
Gewoon iets in mij vereeuwigd,
Dit voelt zo leeg en zwart,
Maar voor altijd heb ik wel jouw gezicht.....

Jouw foto heeft een prominente plaats op onze kast,
Maar staat ook gebrand op mijn netvlies,
Dat zijn de plekjes waar jij altijd past,
Het blijft een groot gemis en ongekend verlies.

Wees niet boos op me dat je stem er niet meer is,
Het betekent niets voor zoveel als ik je mis.

Vergelijkbare gedichten