inloggen

Waarom

Je hebt vrienden en vriendinnen.
Dat lijkt het hetzelfde op het eerste gezicht.
Toch zijn er verschillende, met een tweede gezicht.

Jaren zijn ze de grootste maatjes,
Het zijn de mensen waarvoor jij bidt en waarvoor jij vecht.
Geen vuiltje aan de lucht, zo gezegd.
Je lacht samen, je huilt samen, je deelt lief en leed.
Samen beleef je dingen die je nooit meer vergeet.

Maar sommige, heel, heel sommige… komen zo dichtbij…..
Ze raken je recht en diep in je hart, en dat maakt je blij.
Blij te weten dat je ECHTE vrienden hebt die er voor je zijn.
Waarvoor OOK IK voor door het vuur kan gaan, dat voelt zo fijn.

Je denkt dan...Samen kun je de hele wereld aan,
Alles en iedereen verslaan.
Bereiken wat je wil, en samen dromen,
Over alles wat we willen beleven of ons nog zal overkomen.

Je voelt de wederzijdse aantrekkingskracht,
Die zo sterk is en je van te voren nooit had verwacht.

Maar dan plots... komen er scheuren...waait de boom met zijn stevige wortels om.
Niemand...maar dan ook niemand, op deze wereld had verwacht dat dat gebeuren kon.
Het enige wat je je dan afvraagt is WAAROM??

Hoe is het mogelijk dat een vriend je zegt dat je alles voor hem bent, diep in zijn hart gesloten zit,
en er nooit meer uit zal gaan, wat ik ook deed, waar ik ook was of verbleef.
Maar dat ik dat dan nu zo anders heb beleefd????

Weet je hoe dat komt??

Het is de afstandelijkheid en de onduidelijkheid,
die ontstaat door het niet meer te mogen uiten en niet meer mogen praten.
Je mond houden, en het zo maar laten.
Door het dood te zwijgen... Negeren... kop in het zand steken... struisvogelpolitiek heet dat,
Doorgaan, alsof die vriend er niet geweest is, niet bestaat.
Want die ander is zelf gelukkig, dat is waar het nu om gaat!

Het is alsof de andere gestorven is, verdwenen van de aarde.
Opeens is alles weg, wat voor jou was van zoveel waarde.
Je voelt je leeg, alleen, verdrietig, het vreet aan je, je komt weer in een rouwproces,
het maakt je klein.
Waarom heeft 't zo moeten lopen, en doet het nog steeds zo'n pijn???

Ik heb geprobeerd het uit te leggen, netjes gevraagd om er samen nog eens over te praten,
Maar de deur word kei hard dicht gegooid, moet het hier maar bij laten.

Ik kan daar niet mee omgaan,
Weet niet hoe ik die pijn moet laten verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Oh, echt geloof me, ik zou willen dat ik dat kon.

Juist in deze moeilijke tijd waarin ik verkeer komt alles weer naar boven, maakt weer veel los, denk ik aan de mensen die me eerst wel hebben gewaardeerd.
Wat doet dat pijn en zeer dat je nu door hen zo word genegeerd.

Ik ben een zeer groot gevoelsmens, met heel veel liefde voor anderen.
Maar misschien moet ik daar dan maar in veranderen???
Durf mezelf nooit meer zo te geven als ik voorheen heb gedaan.
Moet ik een voorbeeld aan jou nemen voortaan???
Me alleen nog maar concentreren op mijn kids, mijn familie, de mensen die er wel voor je zijn.
Oh, wat word mijn wereld dan toch klein!!

Misschien word het dan wel wat makkelijker en beter allemaal.
Gewoon niet meer praten, niet meer uiten,
Me in mezelf opsluiten.

Maar dat maakt me van binnen zo erg bang,
Want het kunnen uiten en praten, is voor mij van levensbelang.

Vergelijkbare gedichten