inloggen

Gezamenlijk zwijgen

Iedere dag, keer op keer,
dezelfde slepende voeten
die hetzelfde traject doorlopen.
Iedere geschonken dag weer.

Van het kleine vaste plaatsje
aan tafel, of van de luie stoel
naar het toilet.
Rest nog 'n enkel maar,
......dat kleine stukje tafel
en een nauwe ligplaats in bed.
Nergens thuis, geen een
enkel stukje vertrouwde stek.

Nu, opgenomen in de kamers
van gezamenlijk zwijgen,schreeuwt
onhoorbaar het verlangen,
naar een warme eigen plek.


21-09-2010
www.droomster.nl

Vergelijkbare gedichten