inloggen

BORSTKANKER

Onbewust heb ik al altijd
met de vergankelijkheid
van mijn schoonheid
rekening gehouden,
omdat ik gewoonweg wist
dat die wordt opgeofferd
aan de tijd.

Het duurt lang, ja vele weken
voordat het etsend litteken
zich samentrekt
tot een lichte heldere streep
en het geschokte weefsel
weer rustig wordt
en het donker trauma wat verbleekt.

Het duurt maanden voordat mijn lichaam
gewend aan onberispelijke symmetrie
het nieuwe evenwicht verdraagt,
zodat mijn geest
op zoek naar harmonie
niet meer, het niet meer gracieuze
spiegelbeeld beklaagt.

Dan laat ik jou mijn lichaam zien
dat eens jouw bewonderende blikken ving,
maar nu is zonder
de met zoveel gevoelens
en gedachten beladen rondingen,
ik wend me kwetsbaar af
en huil, gekwetst in trots.

Mijn vriend, nu jij me ziet,
verlaat me niet,
niet pijnlijk hoffelijk
of in paniek,
ook al kun je van mijn oude lichaam zo mooi,
zo onweerstaanbaar mooi,
alleen nog maar kunnen dromen.

Ik vraag je slechts, neem de tijd
om aan het nieuwe te wennen
en als dat je lukt
zal al mijn schoonheid
met al zijn vergankelijkheid
voor het eerst in mijn leven
ook werkelijk iets betekenen.

Achtergrond informatie

borstkanker

Vergelijkbare gedichten