inloggen

Borstkanker

Ik was mooi, bloedmooi,
en onbewust heb ik al altijd,
met de vergankelijkheid
van mijn schoonheid
rekening gehouden
omdat ik gewoonweg wist
dat die wordt opgeofferd aan de tijd.

Het duurt lang, ja vele weken
voordat het etsend litteken
zich samentrekt
tot een lichte, heldere streep
en het geschokte, rauwe weefsel
weer rustig wordt
en het donker trauma wat verbleekt.

Het duurt maanden voordat mijn lichaam
aan onberispelijke symmetrie gewend
het nieuwe evenwicht verdraagt,
zodat mijn geest
op zoek naar harmonie
niet meer.
het niet meer gracieuze spiegelbeeld beklaagt.

Dan laat ik je mijn lichaam zien
dat eens jouw bewonderende blikken ving,
maar nu is zonder
de met zoveel gevoelens
en gedachten beladen
rondingen van mijn borst,
ik wend me af, gekwetst.

Mijn vriend, nu jij me ziet
verlaat me niet,
niet pijnlijk hoffelijk ,
of in paniek,
ook al zal mijn oude lichaam,
eens zo onweerstaanbaar mooi,
alleen nog maar zijn in je dromen.

Mijn lief Ik vraag je neem de tijd
om aan het nieuwe te wennen
en als je dat lukt
zal al mijn schoonheid
met zijn vergankelijkheid
voor het eerst in mijn leven mij
ook werkelijk iets betekenen.

Vergelijkbare gedichten